عکاس مدرسه

با کاهش صنعت سینما، بیورن (۵۰ ساله)، کارگردان دستیار اول باتجربه، بیکار و آواره می‌شود. برای باقی ماندن، او به‌طور موقت به عنوان عکاس مدرسه کار می‌کند—نقشی نا آشنا و توهین‌آمیز. در طول یک روز طولانی، آرامش شکننده بیورن با زنگ‌های مکرر تلفن از مادرش، دختر نوجوانش و همسر سابقش از هم می‌پاشد. هر گفت‌وگو او را بیشتر از تعادل خارج می‌کند و فشار را به تصاویر پُرترهایش نفوذ می‌دهد. با ترک کردن چهره حرفه‌ای‌اش، برخورد غیرمنتظره با یک معلم ورزش در مدرسه لحظه‌ای کوتاه از فهم را ارائه می‌دهد—و نشانی از این که تغییر هنوز ممکن است.