توسکا

فلاویو در غم وانداده نگریستن به تنهایی روزمره اش روبه روی آیین دورانی سیگار کشیدن قرار می گیرد هر پک سفری به زمانه ای دیگر است و حضور Alberto و لحظات با هم بودنشان را آشکار می سازد هر تصویر مبهم هر نگاه گذرا و گفتار خاموشی که به صدا می آید به تعادل شکننده انسان و سنگینی انتخاب هایی که رابطه شان را شکل داده است می انجامد اما در همان دود نوعی تسلی و پذیرش جوانه می زند او پایان رابطه را می پذیرد و به سوی آینده ای ناشناخته گام می گذارد