چهار پیراهن سفید

سزارز کالنینس در روز تلفن نصب می‌کند و در شب آهنگ‌های پاپ می‌نویسد. گروه او در دریافت مجوز از مقامات سانسور شوروی برای یک اجرای عمومی با مشکل مواجه است. یکی از اعضای کمیته فرهنگ به طور سطحی به آهنگ‌های سزارز گوش می‌دهد و متن‌ها را "نامناسب و بی‌محتوا" و "غیرقابل قبول برای جوانان شوروی" می‌داند و بعداً در برابر بحث عمومی که خود او آغاز کرده، ناتوان می‌شود.