طعمِ امید

کارگران کارخانه چای خودمختار تصمیم می‌گیرند برخلاف جهت حرکت کنند و با قواعد خودشان کار کنند. مسئله این است که چگونه می‌توان در جهانی که با رقابت بی‌رحمانه پیش می‌رود برنامه‌ریزی کرد، کار کرد و به بقا رسید؟ روزی یکبار، برای مثال. در جهانی که با سود و استثمار طبقهٔ ضعیف‌تر حاکم است، فیلم به طور واقعی مجموعه‌ای جایگزین از راه‌های اندیشهٔ آینده و ابزارهای کار برای آن ارائه می‌دهد. کار دشواری نیست اما همان‌طور که طعم امید دقیق و با دقت نشان می‌دهد هنوز فرصت‌های زیادی برای انجام کار وجود دارد اگر رابطه‌مان با تولید و کار را تغییر دهیم. به جای انجام کارهای نمایشی یا بیانیه‌های سیاسی، کارگردان با دوربین و مونتاژ اندیشه‌مند به دنبال بافتن امکانات جدید برای وجود جمعی است.